مريم عطايي فرد پژوهشگر طرح، پلي پروپيلن را يكي از پرمصرف ترين پليمرهاي مصنوعي (سنتزي) جهان ذكر كرد و گفت: اين پليمر به علت قيمت مناسب، خواص ويژه و فرآيندپذيري خود، همچنان پرمصرف باقي مانده است. 

وي افزود: نقص عمده اين پليمر ضعف در رنگ‌پذيري است به همين علت وقتي از آن در بافت فرش يا زيرانداز استفاده مي شود، تنوع رنگ ها كم و ثبات نوري و مقاومت در برابر شستشوي رنگ هم پايين است.

عطايي‌فرد ضعف ديگر اليافت متداول پلي پروپيلن را ممكن نبودن تغيير رنگ دانست و گفت: براي حل اين مشكل روش‌هايي در برخي كشورهاي توسعه يافته استفاده مي شود كه جزئيات آن را منتشر نمي‌كنند.

وي افزود: در اين پژوهش با اضافه كردن نانو ذرات رس در مذاب پليمر پلي پروپيلن اين ماده بين زنجيره‌هاي پليمري قرار مي‌گيرد و فاصله‌هاي آن‌ها را زياد مي‌كند و به اين ترتيب مكانهايي براي جذب رنگ ايجاد مي‌شود.

پژوهشگر اين طرح، قابليت رنگ‌پذيري دوباره را در كنار رنگرزي با طيف‌هاي مختلف رنگي و ثبات رنگ از جمله برتري‌هاي اليافت تركيب شده با نانورس بيان كرد و گفت: پتروشيمي هاي كشور با اين روش مي توانند اليافي با ارزش افزوده بيشتر توليد كنند.

وي افزود: با استفاده از اين فناوري صنعتگران كشورمان مي‌توانند به جاي استفاده از روش توده رنگي كه مشكلات پايداري نامناسب و محدوديت رنگ را به همراه دارد، از روشهاي متداول رنگرزي الياف ببرند.

اين پژوهش در رساله دكتراي مهندسي پليمر و رنگ به راهنمايي سيامك مراديان در دانشگاه صنعتي اميركبير انجام شده و از نتايج آن تاكنون 3 مقاله براي همايش‌ها و 7 مقاله براي چاپ در مجلات معتبر علمي بين‌المللي تهيه شده است.